روز گذشته ايسنا خبري از جايزه مهرگان علم و ادب منتشر كرد كه بخشهايي از آن را با هم مرور مي كنيم:

همچنين جايزه‌ي مهرگان علم در حوزه‌ي محيط زيست كه وارد هفتمين سال حياتش شده است، به هوشنگ ضيايي به‌خاطر تلاش براي نجات "يوز آسيايي" از خطر انقراض،‌ همچنين تلاش براي نجات "گوزن زرد ايراني" و از سويي انتشار كتاب "راهنماي صحرايي پستانداران ايران" تقديم شد.

در بخشي از بيانيه‌ي هيأت داوران مهرگان علم، آمده بود: به‌دليل كاهش انتشار كتب و مقالات زيست‌محيطي و فقر و كمبود در اين زمينه، هيأت داوران نتوانست به تعداد كافي كتاب‌هاي تأليفي و حتي ترجمه به دست آورد؛ از اين رو تصميم گرفت جايزه‌ي 1385 را به هوشنگ ضيايي تقديم كند.

هيأت داوران اين بخش در پايان ياد يكصد و پنج شهيد محيط‌ بان و جنگل‌بان را گرامي داشت.

در ادامه‌ پس از خواندن بيانيه توسط علي پازوكي - دبير هيأت داوران -،‌ هوشنگ ضيايي به پاس سال‌ها تلاش در اين حوزه جايزه‌ي خود را از دست اسكندر فيروز - بنيان‌گذار سازمان محيط زيست - دريافت كرد.

ضيايي با گله از وضعيت محيط زيست در ايران، بر بيگانگي مردم با محيط زيست اشاره كرد.

اما چند نكته::

1)     استاد مهندس هوشنگ ضيايي بدون شك يكي از دلسوختگان محيط زيست و بالاخص حيات وحش اين مرز و بوم است.وجود هوشنگ ضيايي براي اين قلمرو نعمتي است كه بايد قدر دان آْن بود و خداوند را بابت آفرينش چنين انسان بزرگواري درايران زمين سپاس گفت.

2)     به جرئت مي گويم آتش عشق به محيط زيست و حيات وحش در درون تعداد قابل توجهي از دانش آموختگان محيط زيست ورودي 73 و 74 دانشگاه آزاد تهران شمال توسط هوشنگ ضيايي شعله ور شد . اولين بازديد 3 روزه از دشت ناز- ميانكاله و پارك ملي گلستان در معيت استاد هوشنگ ضيايي افتخاري بود كه نصيب تعدادي از ما شد و از موقع خيلي از آن بچه ها عاشق شدند!!

3)     متانت – ادب والا- بزرگواري- مردانگي و دهها خصلت نيكوي ديگر تنها گوشه اي از شخصيت مردي بزرگ است كه در دامن طبيعت موي خود را سپيد نموده است.هيچ كس تا كنون حتي صحبت كردن با صداي بلند را از ايشان نشنيده است وحتي به هنگام خنديدن هم قهقهه نميزنند.هميشه لبخندي همراه با متانت بر لب دارند.

4)     جامعه محيط زيست ايران و به طور مشخص حيات وحش ايران به هوشنگ ضيايي مديون است و او را پاس مي دارد.هر چند بي مهري هاي فراواني را در سنوات قبلي سازمان محيط زيست در حق ايشان روا داشته اند اما مهر هوشنگ ضيايي همواره در دل عاشقان حيات وحش ايران زمين ووجود دارد و نام او همواره در راس حافظان بي نام و نشان طبيعت ايران زمين مي درخشد.

۵) از اينكه چند سالي شاگرد آموزگار عشق و بزرگواري بودم هر چند شاگرد خوبي نبودم به خود مي بالم و همواره به آن افتخار مي كنم. اي كاش باز هم فرصتي پيش بيايد تا در محضر استاد زانوي ادب بر زمين بزنم و از چشمه جوشان وجود ايشان بهره ببرم.

دوستتان دارم استاد!